niedziela, 16 kwietnia 2017

Coś ze współczesności: Pilot

Powiedzmy sobie szczerze, na tym blogasku jest już od dawna dużo więcej, niż Classic Who, więc, chrzanić nazwę, przed Wami recenzja pierwszego odcinka serii dziesiątej.

THE PILOT
DOKTOR: Dwunasty Doktor
TOWARZYSZE: Bill Potts, Nardole
WRÓG: Kałuża – i akurat ja tu nie zalewam!


CO JA ROBIĘ TUUU, CO JA TUTAJ ROBIĘ...
Dużo się zmieniło w życiu Doktora, od kiedy go ostatni raz widzieliśmy: teraz wraz z Nardolem mieszka na jednym z angielskich uniwersytetów i wykłada tam – już od kilkudziesięciu lat. Robi to, ponieważ pod rzeczonym gmachem stoi sobie tajemnicza brama, za którą jest coś, co wymaga pilnowania. Co – jeszcze nie wiemy, to zagadka sezonu. Tak czy inaczej podczas wykładów nasz heros dostrzega, iż pojawia się na nich młoda dziewczyna, która bynajmniej do studentów nie należy. Wnikliwa obserwacja upewnia go w przekonaniu, że warto zaproponować jej… nie, wcale nie podróże w Tardisie! Korepetycje! Rzeczone trwają kilka miesięcy, a w międzyczasie Bill, bo o niej, rzecz jasna, mowa, zadurzyła się tymczasem w nowopoznanej koleżance, ale z tą coś nie gra. Zwłaszcza, gdy prosi, by panna Potts rzuciła okiem na pewne dziwo w postaci... kałuży!

POZNAŁEM CIĘ W PRZYDROŻNYM BISTRO...
Początkowo historia ta rozkręca się w bardzo powolny i jednocześnie klimatyczny sposób. Poznajemy życie Bill, to, jaka ona jest, widzimy też Doktora niejako jej oczami. Oczywiście z tyłu głowy mamy wciąż zagrożenie, które wcześniej czy później wyskoczy zza któregoś węgła i tak też jest. Ale do tego czasu możemy popodziwiać liczne smaczki w gabinecie Władcy Czasu: zdjęcia Susan i River na biurku, kolekcję starych dźwiękowych śrubokrętów… Scena ze zdjęciami zmarłej biologicznej mamy Bill natomiast w mojej opinii zapisze się w kategorii najpiękniejszych scen.

I’LL BE THERE FOR YOU...
Jaki jest wróg tego odcinka? Dosyć sztampowy, aczkolwiek było to, jak sądzę, zamierzone, by nie odwracał uwagi od nowej towarzyszki i, hm, emocjonalnej strony odcinka. Która to strona ładnie komponuje się z ostateczną motywacją potworasa. Boli trochę iście fanserwisowe użycie Daleków i ich dawnych wrogów, Movellan. Doktor i ferajna lecą do nich niby w celu sprytnego pozbycia się kosmicznego zagrożenia, ale nic z tego nie wynika! Po co to było, Moffie, po co? Żeby Bill zobaczyła Daleka? Pozwolę sobie też w tym akapicie streścić stronę techniczną: efektów nie ma za wiele, bo i nie są potrzebne w dużej ilości. Wróg wygląda ładnie, wypisz-wymaluj jak z okropnego „Waters of Mars”, chociaż nie jest związany z tamtymi potworasami – tu i tu po prostu „nośnikiem” jest woda :)

YOU CAN COUNT ON ME, LIKE ONE, TWO THREE
Mało jest w odcinku Nardola, niestety. Ma to sens, epizod jest o Bill, aczkolwiek i tak mi szkoda. Tym bardziej, że gdy tylko nasz kosmiczny łysoń się pojawia, możemy być pewni jednego: zaraz rykniemy śmiechem. Miszcz, po prostu miszcz. No i dostajemy zabawną wskazówkę odnośnie tego, jak Doktor pomógł mu odzyskać ciało po tym, co w „Mężach River Song” zrobił mu król Hydroflax. Tyle o nim, teraz możemy przejść do gwiazdy tego odcinka, panny Potts. Ooo mój Rassilonciu, co to za genialna postać… Moffat niniejszym zmiksował najlepsze cechy towarzyszek ze współczesnych serii i wyrzucił jednocześnie ich wady w diabłu. Gada jak najęta i jest nienachalnie bystra, ale nie nadęta. Ma niezbyt ekscytujące życie, ale nie jest na tyle samolubna, by chcieć z miejsca je porzucić. No i na pewno nie zakocha się w Doktorze – patrz końcówka pierwszego akapitu. Nie widać też u niej obsesji kontroli ani syndromu roboczo przeze mnie nazywanego syndromem Hrabiny Wyczepistość – jej odwaga plasuje się tylko odrobinkę powyżej racjonalnej średniej.

DZIECI WESOŁO WYBIEGŁY ZE SZKOŁY…
Nie gorzej spisuje się Doktor – to, że tym razem nie ma ochoty na zabieranie nowej pasażerki nie wynika z żadnej traumy ani smutku – po prostu ma swoje obowiązki związane z wspomnianą bramą. Oczywiście wiadomo, że w końcu je oleje, ale miło dostać inny, niż zwykle powód jego oporów. Kiedy próbuje przekonać Bill, by dała spokój (eufemizm), w świetny sposób nawiązano nie do jednej, a do dwóch nawet współczesnych towarzyszek. A jaki nasz heros jest ogólnie? Mniej jak aspołeczny gburek, bardziej, jak akademicki gburek ;)

No i to na tyle, otwarcie sezonu wypadło naprawdę znakomicie – kameralnie, bez wielkiego bum, ładnie otwierając nowe wątki. Polecam gorąco :)

POKRÓTCE, CZYLI CZĘŚĆ STAŁA:

Na plus:                                                                                          Do bani:
- Postaci                                                                                        - Po co tam ci Dalekowie?
- Klimat
- Nawiązania
- Humor


2 komentarze:

  1. No i nie obejrzałam odcinka w końcu. Totalnie nie było na to czasu w tym tygodniu... choć pozornie nie tak wiele się działo.

    Dobry początek XD

    Ooo... Czyżby atmosfera udała się im jak w odcinku Rose? Najwyższa pora.

    Kolejna bystra i gadająca? No tak, inaczej rozumiemy wady...
    Hrabiny Wyczepistość? E? :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie wiem, czy można to nazwać atmosferą, ale podobnie jak w "Rose" wszystko widzimy z perspektywy przyszłej towarzyszki, jeszcze nieznającej świata Doktora. Sama Bill natomiast nie przypomina Rose, ale ma podobną sytuację rodzinno-społeczną, nazwijmy to tak. Co do inteligencji, jest, jak napisałem, właśnie nienachalnie inteligentna. A co do wad powiem tak: kilka przygód, gdzie towarzyszem jest Adric i na zawsze obrzydną Ci niezbyt rozgarnięci towarzysze :D

      Syndrom Hrabiny Wyczepistość polega na tym, iż towarzyszka (lub towarzysz) jest tak przekonana o swojej ogólnej fajności i niezniszczalności, iż wlezie w dowolne zagrożenie z przekonaniem, że nawet bez Doktora wyjdzie z niego cało ;)

      Usuń

Podobało Ci się? Masz jakieś uwagi? Poświęć chwilkę na skomentowanie mojej radosnej twórczości :)