niedziela, 14 maja 2017

Słuchowisko: Śmierć Przychodzi do Czasu

Cześć. Słuchowisko, o którym Wam dzisiaj opowiem jest inne od pozostałych tu omawianych z dwóch powodów. Po pierwsze nie wyprodukowało go Big Finish, tylko samo BBC, a po drugie mamy w nim Siódmego Doktora, który kończy swoją bytność… wcale nie zmieniając się w sympatycznego Ósmego z pamięcią jak ser szwajcarski! Oto przed Wami…


DEATH COMES TO TIME
DOKTOR: Siódmy Doktor
TOWARZYSZE: Antymon
WRÓG: Generał Tannis

Serdeczne podziękowania dla mojej koleżanki z czasów studiów, Joanny, za konsultację językową :)


Tajemniczy głos opowiada legendę o rasie gigantów, którzy próbowali użyć swych potężnych mocy by pomagać słabszym, śmiertelnym rasom. Zamiast tego przynieśli im tylko zgubę…
Gdzieś w kosmosie armia Canisian atakuje pokojową nację Santinów. Agresorom przewodzi generał Tannis i, o, ludzie, kawał z niego skurwiela. W jego więzieniu zamknięta jest Ace, której z pomocą przychodzi pewien niezwykły osobnik… Tymczasem Doktor i jego towarzysz Antymon pomagają uciec członkom parlamentu podbitej Santiny, Władca Czasu jednak odmawia bezpośredniego włączenia się w konflikt – obywatele mają sami stworzyć partyzantkę i podjąć opór, dopiero wtedy nasz heros ich wspomoże. Niedługo potem Doktor otrzymuje mało subtelną wiadomość od swego dawnego przyjaciela – Ministra Przypadku - i rusza na spotkanie z nim. Na Ziemi zabito bowiem dwoje Władców Czasu…

Jeśli chodzi o fabułę słuchowiska, jest bardzo dobrze: mamy kilka przeplatających się, ciekawych wątków, a żaden z nich nie nudzi. No, może wątek zabójców Władców Czasu, tego, kim ci zabójcy są i w ogóle, nie do końca dorównuje innym, ale ma też swoją rolę: pozwala zżyć się z Antymonem, polubić go. W ogóle to twórcy wręcz bawią się z nami otwierając jakiś wątek, jasno pokazując, że znajdzie on zakończenie, a potem przeskakują do kolejnego. Oczywiście w końcu wszystko elegancko się splata. Mamy też malutkie nawiązania np. do Planu Cartmela, Lungbarrow, planowanego jeszcze zanim przerwano produkcję zakończenia wątku Ace… Oprócz tego w ostatecznej bitwie bierze udział pewna uwielbiana postać z przeszłości. A wszystko to ponieważ fabularnie historia ta byłaby ostatecznym zamknięciem historii Doktora na siódmym wcieleniu. Może już bez związku z tym, ale wypada wspomnieć, jak ładnie wpleciono Władców Czasu w pewne ludzkie wierzenia i mitologie.

Jakie są tu postaci? Znakomite, po prost znakomite: Siódmy Doktor może nie jest tym intrygantem, za którym przepadamy, ale jego, również znana z serialowych przygód i takich scen, jak pamiętny monolog o cukrze, filozoficzna natura tu wyeksponowana jest do maksimum, co ma znakomite uzasadnienie. A i, może nie jest to intryga, ale niejako będąca jego dziełem tajemnica towarzysza Antymona – geniusza walki wręcz o umyśle dziecka – zrywa beret. Poważnie, takiego czegoś w wykonaniu naszego herosa nie było. Prawdziwą gwiazdą jest jednak Tannis – nie wiem, jak udało się to twórcom, ale stworzyli niewiarygodnie podłego czarnego charaktera będącego pozbawionym jakiegokolwiek uroku archetypem szkolnego osiłka gnębiącego słabszych, a jednocześnie w ogóle nieprzerysowanego. Efekt jest genialny - nienawidzimy gościa tak bardzo, jak tylko się da od pierwszej chwili, gdy się pojawia aż do ostatniej. Fajni są też inni Władcy Czasu poza Doktorem: nie licząc Ministra Przypadku nie próbują walczyć z nieubłaganym losem, a raczej przygotować Wszechświat na to, co nadchodzi. Robią to natomiast z godną siebie, niemal boską potęgą, oraz w stylu najlepszych intryg naszego herosa. A po główce dostaje z tego powodu jak zwykle Ace – identyczna, jak w serialu. Nooo, może nie aż tak porywcza. A konkluzja jej wątku... Miodzio, aż szkoda, że nie da się nic o tym powiedzieć bez spoilerów. Minister z kolei może wielu irytować – chociaż początkowo tego nie widać, jest jak postać z greckiej tragedii. Próbuje z całych sił walczyć z losem, a to wyjątkowo trudny przeciwnik.

Strona techniczna jest doskonała. Wszystkie głosy są wyraźne (chyba, że z fabularnych przyczyn konieczne jest co innego, np. postaci komunikują się przez źle odbierające radio) a aktorzy doskonale odgrywają emocje swoich bohaterów. Szczególnie świetny jest tu Sylvester McCoy, którego Siódmy Doktor w serialu miewał melancholijne momenty, ale tu jest ich dużo, dużo więcej. I pan Sylvester perfekcyjnie daje sobie z nimi radę odgrywając Doktora nieco zmęczonego, ale jednocześnie wiedzącego, że już bliżej niż dalej do końca przysłowiowego syzyfowania – era Władców Czasu w świecie śmiertelników dobiega bowiem końca. Mamy tu także więcej muzyki, niż w słuchowiskach Big Finish, występuje ona nie tylko jako tło, czasami też słuchamy jej razem z postaciami. To, co mi się osobiście nie podoba, to narratorka, która odczytuje tytuł i obsadę, ale nie mogę tego uznać za wadę per se – początkowo „Death...” powstało jako słuchowisko radiowe, więc to konieczność.

Czy produkcja ta ma jakieś wady? Owszem – po łebkach potraktowano wątek części planu Tannisa związanej z osobą Ministra Przypadku. Sama konkluzja jest epicka, i stanowi jeden z najlepszych elementów całości, ale droga, która do owej prowadzi jest nieco dziurawa, pewne rzeczy trzeba sobie dopowiedzieć. Można też zadawać sobie pytanie, czy moce, które mają tu Władcy Czasu, nie zostałyby w serialu czy innych mediach użyte przez inne, niż Doktor postaci – z drugiej jednak strony wspomina się o, nazwijmy to, cenie za owe, ale w praktyce nie widzimy tychże konsekwencji, może więc jednak mieli pietra ;)

Rozpisałem się strasznie, ale było o czym :) Podsumowując, jest to melancholijne, ale wcale nie nudne słuchowisko, pełne filozofii i smutnego nastroju przemijania. Polecam wszystkim oprócz zagorzałych przeciwników historii w takich klimatach.

3 komentarze:

  1. Jeju, ale mi się twój styl w tym podobał :) Fajnie zdać sobie sprawę, że jednak, kiedy naprawdę ktoś umie pisać recenzje, to lepiej mu wychodzi jednak chwalenie, nie krytyka.
    Ciekawi mnie tu teraz wszystko - i ten czarny charakter, i Minister Przypadku (cóż za urząd! może to ma coś wspólnego z Philipem Dickiem?), i tamto morderstwo na Ziemi, i to przygotowywanie Wszechświata... Dosłownie wszystko! Taki ładny odcinek po twojej recenzji się zapowiada. Brawo!
    I ciekawi mnie ten "monolog o cukrze". Hhhhh XD

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trudno powiedzieć, czy to urząd - to równie dobrze może być ksywka jak "Doktor". A monolog o cukrze możesz obejrzeć tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=Blzpa5oyUVg :)

      Usuń
    2. Hehe, fajne, dzięki :) Ciekawe, jak ma się tłumaczenie tego odcinka...

      Usuń

Podobało Ci się? Masz jakieś uwagi? Poświęć chwilkę na skomentowanie mojej radosnej twórczości :)